HEAVEN OR HELL?

0 0 votes
Rating

Op de fiets door de Atacamawoestijn en Zuid-Bolivia

Onder ons schaduwen van bergen, her en der een spiegelend oppervlak. Er hangt een lichte nevel en de horizon kleurt voorzichtig oranjerood. Een mysterieuze aanblik van het landschap waar we straks doorheen zullen fietsen. Vanuit de lucht wordt de vraag die we ons al lang stellen steeds groter: waar beginnen we aan?

Heaven or Hell?
Het tentdoek klappert de hele nacht onophoudelijk. In tegenstelling tot de voorgaande dagen gaat de wind, die de hele dag al fors is, juist op déze plek, niet liggen. 
We hebben vandaag het risico genomen te kamperen op 4900m hoogte, bij Sol de Mañana, een geothermisch gebied in Bolivia. Om ons heen stomende geisers en kolkende modderpoelen. De geur van rotte eieren bedwelmt. De niet aflatende harde, koude wind snijdt door alles heen. “Dit is voor mij de max” briest mijn reismaatje Pascal. Opnieuw stel ik mezelf de vraag; is dit Heaven or Hell? 

Een verstandig besluit
Het plan was via de Atacamawoestijn, de droogste regio ter wereld, naar het zuiden van Bolivia te fietsen om te eindigen op de zoutvlaktes van Uyuni. 
Optimistisch gingen we volledig bepakt van start, maar al na anderhalve dag stellen we ons de vraag: waar zijn we aan begonnen? Waterbevoorrading is zo’n groot probleem, twintig liter water meezeulen is niet weg te trappen in deze bergachtige, desolate omgeving. De tijd die we hebben is beperkt en opgeven geen optie. Het besluit een volgwagen in te schakelen kwam net op tijd, op het randje van het laatste bereik, de connectie met de buitenwereld.  Vanaf dat moment ben ik verlost van alle kilometers, afstanden, planningen en tijd. Hooguit geleefd door het daglicht. Wát een bevrijding.

Eduardo Avaroa National Park
Dat gevoel wordt nog eens versterkt vanaf het moment dat we het Eduardo Avaroa National Park infietsen. Een ongerept, beschermd natuurgebied in het zuidwesten van Bolivia, gelegen tussen de 4200 en 5400 meter. Het landschap is ronduit spectaculair: kleurrijke laguna’s, woestijn, vulkanen, warmwaterbronnen, geisers. Een enkele nederzetting bestaat uit basic guesthouses. De luxe toerist vind je er niet. 

Vanavond kamperen we bij Laguna Colorado in de nabijheid van een refugio en genieten van het comfort om ‘s avonds wat langer in de warmte te kunnen zitten. Dit roodgekleurde meer met zijn witte eilandjes en roze flamingo’s doet sprookjesachtig aan. We ontmoeten een viertal backpackers die, net als de meeste toeristen, met een gids per jeep de regio verkennen. Ze lijken meer aandacht te hebben voor elkaar dan voor de plek waar ze zich bevinden. “Geen idee waar we vandaan komen en precies zijn”, is het antwoord van een backpackster op onze vraag hoe hun reisroute is. 
Het antwoord maakt mij er opnieuw van bewust dat reizen op de fiets zo’n intensere ervaring is, alsof je het landschap ‘doorleeft’: elke ribbel van de ontelbare kilometers wasbord, elk stukje rul zand, ‘stofhappen’, iedere hoogtemeter, de ijle lucht.

Opnieuw die vraag
“Ik ben er hélemaal klaar mee!” roept Pascal als we de dag erna geconfronteerd worden met enorm veel wasbord en mul zand. Zigzaggend over het onverharde wegdek zoekend naar de beste strook om te fietsen, blijf ík wel genieten. Het landschap, dat vaak doet denken aan een maanlandschap, blijft verassen. Bruine zandkleurige heuvels waarop het samenspel van de zon en de wolken een schouwspel van schaduw en kleurschakeringen veroorzaakt. Vulkanen en laguna’s die iedere keer anders van kleur zijn. Alle besef van afstand en tijd verdwijnt in de grootsheid van deze omgeving.

Slow Travel
We worden wakker en horen vanuit de tent niets anders dan het gekwetter van de flamingo’s. Voor de tent schittert een blauw meer dat verderop wit kleurt door de mineralen: Laguna Hedionda. De weerspiegeling van de bergen aan de overkant is duidelijk zichtbaar in het rimpelloze water waar verder alleen de roze flamingo’s zich tegoed doen aan algen en kleine visjes.
Het ijs staat op de tent en het water – bedoeld om mee te koken – is bevroren, mijn vingers doen pijn van de kloven, maar allesoverheersend is de rust en de imponerende schoonheid van deze omgeving. Zelfs Pascal ontdooit. 
Het vele wildkamperen brengt me nog dichter bij de natuur en het ultieme gevoel van vrijheid. Slow Travel doet zóveel meer met me dan verwacht. 

Daarin blijk ik niet de enige. “Bedankt dat ik met jullie mee mag reizen”. Sandro, de chauffeur van onze volgwagen, verrast me later op de dag met deze opmerking. Hij vertelt dat hij deze route al vaak per jeep heeft gedaan, maar dat de beleving in dit trage tempo zó anders is: “Ik heb hier nog nooit zoveel kleuren gezien, het landschap zo intens in me op kunnen nemen, zoveel geluiden gehoord. Fantastisch!”

Hemels
Het is nog vroeg, een uur of zes, wanneer ik voor de laatste keer het tentdoek openrits en het surrealistische, witte landschap op me laat inwerken: de immense zoutvlakte van Salar de Uyuni. Mijn brein houdt me opnieuw voor de gek: de illusie van sneeuw en ijs. 

Het zout knispert onder onze banden, oogverblindend wit om ons heen. Vandaag de laatste etappe.
Wat ga ik de stilte missen.

Wil je dit avontuur zelf ook meemaken? In oktober 2024 organiseren we deze reis als groepsreis.

Tekst en foto’s: Monique Satink