|
|
Reisverslagen
Thailand, Cambodja, Vietnam: Kerstmis 2008Door: Jan Soppe en Grada van der Knaap Mijn biologische wekker waarschuwt me om kwart over 5 dat het tijd is om op te staan. Over een uur wacht onze bootsvrouw voor de afgesproken tocht maar de floating market. Een boottocht van 3 uur over een zijarm van de Mekong met een heel bijzonder einde, waaraan we de komende jaren met Kerstmis ongetwijfeld herinneringen zullen ophalen.
Met bijna 1000 km op de teller zijn we gistermiddag in Can Tho aangekomen, een sfeervolle stad in de Mekong Delta.
|  De Vietnamese kerstviering is enigszins afwijkend van de onze. Al dagenlang zien we onderweg de kerstversieringen langs de straat verschijnen. Binnenshuis zal er weinig te zien zijn. De mensen leven hier immers, ook in de winter, de hele dag op en langs de straat. Bij de christelijke kerken verschijnen enorme kerstgrotten van een soort papier-maché. Vele vrijwilligers zijn druk in de weer met allerlei versieringen. Zelfs de sneeuw ontbreekt niet: pakken watten zorgen voor het sneeuweffect. De pastoor kijkt goedkeurend toe en is zichtbaar tevreden met onze belangstelling.
Maar het meest bijzondere is wel op kerstavond de street parade van duizenden en duizenden scooters, brommers en fietsers. Bij het vallen van de duisternis om ongeveer 6 uur begint dit spektakel dat tot laat in de avond zal voortduren. Het begin slaan we gade vanaf het terras van ons restaurant. Complete families, op zijn paasbest gekleed, passeren in een eindeloze stoet in een orkaan van geluid. Veel brommers bezet met drie of vier personen, de kleuters voorop of tussen de ouders in, stemmig gekleed in kerstman pakjes. Later op de avond volgen we dit unieke schouwspel vanaf het balkon van onze hotelkamer.
Dit is dus Kerstmis-op-zijn-Vietnamees.
|  De volgende morgen, als we ons opmaken voor de boottocht, herinnert niets aan de avond tevoren. Het blijkt zoals alle zondagen in Vietnam, een gewone werkdag, iedereen in de weer zoals gebruikelijk, kinderen op weg naar school.
De drijvende markt is de moeite van het vroege opstaan zeker waard, maar is niet het hoogtepunt van deze kerstochtend. Dat komt een uurtje later als onze bootsvrouw een zijarm van de Mekong instuurt. Na enige tijd wordt de motor vanwege de smalle en ondiepe vaargeul uitgezet en wordt overgegaan op handkracht, het zogenaamde ‘wrikken’ met 2 roeispanen. Door de lage waterstand is dat op zeker moment ook niet meer mogelijk en lopen we letterlijk aan de grond. Geen nood: de stuurvrouw schort haar rokken op en springt overboord. Met de boot heen en weer zeulend slaagt ze erin het geheel weer vlot te krijgen.
En wij, wij kijken dit vol verwondering en bewondering aan zonder ook maar enig moment de neiging te hebben haar voorbeeld te volgen. Het ‘water’ en de prut waarin ze voort ploetert lijkt rechtstreeks op weg naar een rioolwaterzuiveringsinstallatie als die daar al zou bestaan. Voor de Vietnamezen is dit kennelijk geen enkel probleem. Even verder is een visser bezig zijn dagelijkse kost te verdienen in hetzelfde water. Na terugkeer belonen we de bootsvrouw met een fooi waarvan ze naar plaatselijke maatstaven ongeveer een week kan leven. Met een grote smile van oor-tot-oor nemen we afscheid.
|  Nog 5 dagen te gaan tot Ho Chi Minhcity/Saigon. Regelmatig moeten we gebruik maken van lokale veerponten die ons te midden van honderden nieuwsgierige forenzen voor omgerekend 5 eurocent naar de andere oever brengen. Het wordt nog spannend de laatste dagen of we Saigon fietsend zullen halen. Grada fietst al 2 weken met een velg die steeds verder inscheurt en regelmatig voor een lekke band zorgt. Met kunst- en vliegwerk weet ik de zaak tot nu toe te repareren. Door de uitpuilende achterband is de achterrem inmiddels op non-actief gesteld. Ondanks deze handicap bereiken we tenslotte na 3 zonnige weken in de stromende regen ons einddoel. |  We trakteren onszelf op een luxe kamer-en-suite in hartje Saigon. Daar kijken we zeer tevreden terug op een fantastische fietsreis die 3 weken eerder is begonnen in Cambodja. Het oorspronkelijke plan om te starten in Bangkok moesten we door de tijdelijke sluiting van het vliegveld laten varen. Op het laatste moment wijzigen we onze vlucht vanaf Singapore naar Siem Reap. Daar nemen we enkele dagen om te acclimatiseren en intussen te genieten van de enorme tempelcomplexen van Angkor Wat. De eerste dag met onze eigen fietsen om een beetje te wennen, de tweede comfortabel in een tuk-tuk die ons in een rit van 70 km langs de verder gelegen tempels voert. Na afloop zorgt het zwembad bij onze lodge voor afkoeling.
De volgende dag vroeg op voor een boottocht van ruim 7 uur over de uitlopers van het Tonle Sap meer. Laat in de middag arriveren we in Battambang, alwaar dragers zich verdringen om onze fietsen en bagage tegen de hoge wal op te sjouwen. Hier begint onze avontuurlijke fietstocht echt. We gaan er gelijk flink tegenaan door 2 etappes uit het routeboek samen te voegen. Met 108 km wordt dit onze langste etappe.
Zo rond 6 uur in de morgen wordt het licht. Het leven in Cambodja en later Vietnam is dan al in volle gang. Wij passen ons snel aan het levensritme aan en vertrekken dagelijks kort na 7 uur om de warmte zoveel mogelijk voor te zijn. De meeste dagen zijn we tussen 1 en 2 uur op onze bestemming.
Na 3 fietsdagen bereiken we Phnom Penh een bruisende stad die uitnodigt tot een langer verblijf. We nemen die uitnodiging aan en bezoeken de volgende dag een van de Killing Fields zo’n 25 kilometer buiten de stad. Daar wordt je echt stil van, lopend langs de restanten van barakken en over de terreinen waar honderdduizenden Cambodjanen onder het Rode Khmer- regime van Pol Pot zijn uitgemoord. In de middag maken we met eigen fiets een city-tour langs de vele historische plaatsen in de stad.
Na een overnachting in het luxe Kirisom Hillside Resort waar we de enige gasten zijn, bereiken we met de wind in de rug de badplaats Sihanoukville aan de zuidkust. Vandaar trekken we verder richting Vietnamese grens. Een 15 km lange onverharde weg leidt naar de ‘ínternational border of Vietnam’. Op zich goed te fietsen. Als een auto of brommer ons passeert moeten we wel onze adem inhouden om het stof zoveel mogelijk buitenboord te houden. De dienstdoende douanebeambte schrikt wakker en voorziet ons van de gewenste uitreisstempels. Via een simpele slagboom rijden we na de nodige inreisstempels Vietnam binnen. Bij de eerste geldautomaat pin ik 3 miljoen Vietnamese Dong, de tegenwaarde van circa 150 Euro. Daar kunnen we wel een tijdje mee vooruit.
|  Op 1 januari zetten we s’ morgens om half 7 op een kil Schiphol weer voet op Nederlandse bodem. De overgang van plus 35 naar min 2 graden is wel erg abrupt. Bibberend van de kou maak ik de auto op het parkeerterrein ijsvrij, haal Grada op met de fietsdozen en bagage en zet koers naar Bovenkarspel. En daarmee komt een eind aan een heerlijk ontspannen fietsvakantie in weer een ander deel van Azië. Eerder fietsten we in Vietnam van Saigon naar Hanoi, China, Maleisie en Sri Lanka in het zomerseizoen. Nu kozen we voor de winter omdat de luchtvochtigheid een stuk lager is waardoor je niet de hele dag in een nat shirt hoeft te fietsen. Een geslaagd experiment dat om herhaling vraagt. In gedachten fietsen we komende winter al in Thailand. |  Enkele data:
Vertrek 6 december 2008, thuiskomst 1 januari 2009.
Vliegreis met Singapore Airlines via Singapore naar Siem Reap, terugvlucht vanaf
Ho Chi Minhcity/Saigon via Singapore.
1200 km gefietst in 16 fietsdagen.
“Vrije’ dagen in Siem Reap, Phnom Penh, Sihanoukville, Can Tho en Saigon.
24 droge dagen met vaak veel zon en 1 gedeeltelijke regendag.
3 lekke banden veroorzaakt door ingescheurde velg van achterwiel.
1 valpartij door overstekende hond die geen Nederlands verstond.
Tienduizenden ‘hello’s’ van Cambodjaanse en Vietnamese kinderen.
|
|
|
|
